paartje
Birthe & Wilfried
Klicke hier
fr die andere Sprache:
Nederlands Deutsch
22 Augustus 1998
Lovestory Dagboek Onze Ceremoniemeesters
Geldrop Wenslijst Schoonmoeders Stamboom Gastenboek


THE LOVESTORY

In November 1994 is Wilfried naar Krefeld verhuisd. Hij had net zijn studie afgesloten en vond een baan bij de DUEWAG in Krefeld. Hij huurde er een flatje en ging voor het eerst op zichzelf wonen.
Birthe woonde al een tijdje op zichzelf, maar op vele verschillende plekken in Nederland steeds voor een korte tijd. Toen haar een baan werd aangeboden in het buitenland, hoefde ze ook niet lang te twijfelen. Ze had niets wat haar bond in Nederland, dus op weg naar Duitsland! Liever had ze een warmer land gehad, Spanje of zo, maar dat was toch niet doorslaggevend. In December 1994 verhuisde ze naar Krefeld.

Wilfried en Birthe woonden in een nieuwe stad, waar ze buiten hun werk nog niemand kenden. De maand december stond sowieso in het teken van de kerstdrukte en in januari werd er aktief naar vrijetijdsaktiviteiten gezocht. Wilfried gaf zich op voor dansles. Birthe wilde ook op dansles, maar had vroeger al eens een cursus gehad en de cursus voor gevorderden was al volgeboekt. Dus ging ze, bij dezelfde dansschool, op jazz-dance. En na haar eerste les hadden ze bij de beginnerscursus ineens te kort aan vrouwelijke inspringers. Of Birthe even kon helpen.... Dat was de les waar Wilfried zich voor had aangemeld.
Ze dansten samen, kletsen en gingen uit. Birthe had een wasmachine en al snel werden Wilfrieds kleren bij Birthe gewassen. Elk weekend naar 'huis' werd ook steeds minder en zo ongeveer een half jaar later besefte Wilfried dat hij toch wel hard bezig was een relatie op te bouwen...

Toen Birthe Wilfried vroeg om mee naar Zweden te gaan, een vriendin (getuige Esther) te bezoeken, was de normaal zo stugge Wilfried relatief snel gezwicht en een kanotour werd gepland. Tijdens de Kanotour, die zeer ontspannen begon, besloten Birthe en Wilfried de kant te verlaten en dwars door een meer een verder liggende stad aan te pijlen. Dat was eigenlijk erg gevaarlijk - en dat hebben ze ook gemerkt!
Midden op het meer - de golven sloegen zo mooi om de kano en dat moest even op de foto - sloegen ze om! Ze konden de kano - inkl. inhoud; niets ging verloren - weer terugdraaien. Midden op het meer werd de dichtsbijzijnde oever aangepijld. De kano was vol met water, de golven sloegen ongestoord over de linker zijkant verder over de rechter zijkant terug in het meer en de oever kwam niet dichterbij. Het plan, Birthe weer in de boot te laten klimmen, mislukte en zo werd besloten, dat Wilfried met de kano aan land zou zwemmen, en Birthe alleen. Zo lukte het beter en als twee verzopen katten werden ze door een Zweed met open armen ontvangen. Ze kregen droge kleren, ze kregen wat te eten en te drinken en werden geholpen, alles droog te krijgen. Er werd voor gezorgd, dat de kanoverhuurder zijn kano kon ophalen (die dingen hebben luchtkamers voor en achter. Zo snel zinken die niet.) en uiteindelijk werden ze naar een aanlegstijger gebracht, van waar een boot naar Stockholm vaarde.
Deze ervaring, waarbij de schrik nog in beide benen zat, bracht Wilfried en Birthe nog een stukje dichter samen. Ze hadden gemerkt, dat ze elkaar in panieksituaties ondersteunden, om elkaar zorgden, en vooral, dat ze elkaar niets kwalijk namen, maar blij waren, dat alles zo goed afgelopen was.

Er werd steeds meer samen ondernomen en gewoond.
Op een dag in Oktober 1995 lag Birthe ziek in bed, in Wilfrieds flatje. Wilfried was aan het werk. Ze waren het al over eens, dat Wilfrieds flatje te klein was voor twee personen en dat het misschien tijd werd, naar iets anders uit te kijken (Birthe's grote flat met de wasmachine beviel Wilfried niet). 's Middags, toen Birthe zich iets beter voelde, opende ze de krant en zocht flatjes en maakte een paar telefoongesprekken. En een week later hadden ze een flat gevonden en in November begon het samenwonen. (Sindsdien is Wilfried van mening, dat het gevaarlijk is Birthe alleen te laten als ze ziek is.)
De verhuizing was tamelijk chaotisch. Omdat bij Wilfried 'geleefd' werd en de bezigheden in Birthe's flat zich begrensden op 'kleren wassen' en 'antwoordapparaat afluisteren', was Birthe op de verhuizing goed voorbereid. Alles was ingepakt en uit elkaar geschroefd. Bij Wilfried zag dat anders uit... Het was dan ook niet te vermeiden, dat bij de verhuizing uit Wilfrieds flat dingen gebeurde, die jaren later nog stof voor grapjes leverden. Met hulp van een aantal vrienden lukte het echter, op een dag twee huishoudens samen te voegen. Hoewel, wat moet men met 4 tafels, een heleboel stoelen en geen fatsoenlijk 2-persoonsbed???

In deze tijd werd ook de eerste gemeenschappelijke aankoop gemaakt: 'Bobo', een blauwe, 12-jaar oude Ford Fiesta. Men kan zich afvragen, of deze koop zo vrijwillig was; terwijl auto en motor bekeken werden, moest Birthe de motor starten en.... de auto sprong naar achteren.... BAF! Tegen een paal! Spijt hebben ze echter nooit gehad van deze koop, Bobo verrichtte op een uitzondering na ca. 1 Jaar trouwe dienst.
De tweede deuk kwam een maand later, toen Birthe bij het uitparkeren een BMW raakte. Dat was minder leuk, vooral, omdat de eigenaars van deze BMW twee weken lang vervelende telefoontjes pleegden.
Om aan de hand van dit thema een sprond in de tijd te maken: de volgende deuk kwam een jaar later, toen Birthe in Bobo door een andere auto heftig in de zijkant geramd werd. De schade werd op DM 1000,- geschat, wat meer was dan Bobo nog waard was. En zo werd besloten, een nieuwe auto te kopen.
De eerste fonkelnagelnieuwe auto werd een witte Ford Fiesta met houten stuur, houten dashboard, mistlampen, spoiler met geintegreerde derde remlicht, een hoogteverstelbare chauffeursstoel etc. etc. Wilfried en Birthe zijn ook na inmiddels 15 maanden gelukkig met 'Bobettje'. Bobo stierf aan de dag waarop Bobettje in dienst genomen zou worden. Hij moest afgesleept worden. Hij stierf midden in het verkeersgebeuren, wat zich aanvoelde als het mislukken van het koppelen en een daarmee samenhangende afslaan van de motor, PRUTTEL en dood. Wilfried schoof hem op een verkeerseiland, zodat de overige vrijdagavondspits niet behinderd werd. Later kwam een oplegger van de autodealer en Bobo werd op zijn laadvlak gereden. Wilfried en Birthe haalden nog alles, wat verder gebruikt kon worden, uit Bobo en zwaaiden hem na, toen hij op de rug van de oplegger naar het autokerkhof voer...
Overigens heeft Wilfried kort geleden de eerste deuk in Bobettje gereden. Een bloembak ston hem bij het uitparkeren in de weg. Nu heeft Bobettje een nieuwe achterbumper, zodat de status 'nieuw' niet verloren gaat...

Terug naar 1996, Birthe en Wilfried woonden nu twee of drie maanden samen en Birthe werd in deze tijd door heimwee geplaagd. Nederlands eten, nederlandse radio, nederlandse verkeersborden...
Het dagelijks leven in de nieuwe flat begon 's ochtends met een vast ritueel, dat eigenlijk zijn oorsprong had in Wilfrieds vorige flat. Wilfried staat op, schakelt de radio aan (1live) en haalt verse broodjes bij de winkel op de hoek. Zo tegen 7 uur wordt de radio op een nederlandse zender gezet (radio 3) en steekt Birthe haar hoofd uit de slaapkamer. Een gemeenschappelijk ontbijt volgt. Gedurende het eerste jaar kocht Wilfried regelmatig een zgn. -Ei (Kindersurprise), dat hij dan ergens in de keuken verstopte. Op deze manier leerde hij ook zijn eerste nederlandse woordjes. Omdat ineens de hele vensterbank in de keuken vol met zulke -Ei-figuurtjes stond en omdat er ook een zgn. zomerpauze is, is het in de loop der tijd wat minder geworden.

Een belangrijke regel in de relatie van Birthe en Wilfried was (en is), dat ieder zijn eigen interesses en dromen na kan gaan:
Wilfried wilde naar de Olympische Spelen 1996 in Amerika - Birthe organiseerde de vakantie.
Birthe wilde In-Line-Skates, en Wilfried nam haar mee naar de winkel en ieder kocht zich een paar.
Wilfried wilde zijn motorrijbewijs halen, en Birthe gaf hem voor zijn verjaardag zijn eerste les cadeau. Vijf maanden later (nov. 1997) hadden ze allebij het motorrijbewijs.
Birthe wilde genealogie doen, dus offerde Wilfried zijn computer en liet toe, dat daarvoor Software op geinstalleerd werd, dat een grote harde schijf en veel RAM erin gebouwd werd, totdat hij zijn eigen PC niet meer herkende.
Tot slot vervulde Wilfried een oude wens en begon met zijn modelspoorbaan-hobby en Birthe lachtte en krabbelte haar Wilfried achter het oor en was blij met hem en gaf hem een stukje Nederland kado: een 'hondekop', de tweedelige nederlandse trein.

Eind 1996 waren Birthe en Wilfried het erover eens, dat hun relatie sterk genoeg was om iets definitievers op te bouwen. Op 10 november waren beider ouders voor een 'Martinsgansessen' (een traditioneel eten in de tijd rond St. Maarten) uitgenodigd. Na het voorgerecht werd een Citroensorbet geserveerd en dat was het moment, om tot algemene verrassing de verloving bekend te geven.